De gele stoel

Een bericht over stofferen door op zaterdag 21 september 2013

Gele stoel-800x1200

Tags: , , ,

Het huis, de zolder, het bakhuus en de stal van mijn oom en tante staan vol snuisterijen. Wat een geluk voor mij! Want niet alleen kreeg ik de stoel van mijn oma, maar ook nog een andere stoel van mijn tante waarvan de historie mij totaal onbekend is. Ook daar weet ik heus wel raad mee. Nostalgie is één ding. Maar het kan ook eens teveel zijn.

De houten eetstoel met verkleurde en verteerde bekleding was duidelijk lang niet in gebruik geweest. Overal zaten verfspetters en de siernagels waren zo verroest dat ze nauwelijks los kwamen van het textiel. Eigenlijk vind ik dat doorleefde karakter lang niet gek, maar op een stoel moet je op zijn minst comfortabel kunnen zitten. Onder het dekje op zit- en rugleuning kwam stro vandaan. Stró, ja! Niet het zachtste materiaal om op te zitten, als je het mij vraagt. Tijd voor een grondige make-over!

Het hout van de stoel heb ik voorzichtig opgeschuurd en vervolgens twee keer behandeld met bijenwas. Natuurlijk was het stro ook snel verleden tijd. Gelukkig had ik net het oude dunne kussen van oma’s stoel afgeschreven; dat schuimrubber volstaat nog uitstekend voor dit doel. Over het op maat gesneden kussen heb ik geel leer gespannen, dat – net als het hout – hier en daar beschadigd en verkleurd is. Et voilà, mijn idee van een mooie eetstoel!

Zo. Volgende keer een andere techniek, beloofd! Wil je weten wat ik nog meer maak? Volg Fox & Crow op Facebook of Pinterest voor de laatste updates. Als je je niet zo graag op de social media begeeft, kun je je onderaan de homepage inschrijven voor een blogupdates in je mailbox.

Gerelateerde blog posts

  • In de kleine flat van opa en oma probeerde ik – nieuwsgierig als ik was – altijd een glimp op te vangen van de mysterieuze plekjes. Maar helaas zag ik meestal alleen de bekende woonkamer, waar we met z’n allen om de salontafel zaten; opa in zijn stoel bij het raam, oma in haar groene…
  • Ik ben bang dat verzamelen bij ons in de familie zit. Van beide kanten heb ik er in elk geval wat van mee gekregen. Mijn tante, Miep (die we never nooit ‘tante’ noemde, behalve om haar te pesten), was ook zo. Na een opruimbui verzamelde ze altijd spullen die iemand leuk zou kunnen vinden. Op…
  • Hoewel ze een kleine, bescheiden vrouw was, vormde mijn oma het middelpunt van de flat die zij met mijn opa deelde. Glimlachend in haar groene bloemetjesstoel, voorzien van een zelfgehaakt antimakassartje, zo herinner ik mij haar. Vandaag is het honderd jaar geleden dat ze werd geboren, 6 september 1913. En nu staat haar stoel, opgeknapt…