Mijn eerste stoel

Een bericht over stofferen door op dinsdag 3 maart 2015

_MG_9652-800x1200

Tags: , , , ,

Het is pas 3 maart, maar in de zonovergoten erker van ons huis is de lente al in alle hevigheid losgebarsten. Kleine moestuintjes, de planten en ik, we hebben het heerlijk naar ons zin achter het grote raam dat soms wel een broeikas lijkt. Hier breng ik mijn middagen het liefst door, met een boek, brei- of haakwerk of laptop (als de zon het toelaat). In mijn favoriete hoekje staat mijn eigenhandig gestoffeerde witte stoel, met daarvoor het voetenbankje met granny squares.

Bijna vier jaar geleden was de stoel mijn eerste grote stoffeerproject. Ik had hem met voorbedachte rade op de kop getikt bij een tweedehands pop-upwinkel verderop in de straat. Het leer was heel droog, stug en ernstig beschadigd (en weer gerepareerd). Het had bijna dezelfde kleur als het hout; een vlezig bruin, waar je écht even doorheen moet kijken.

Eerst durfde ik niet zo goed mijn vingers te branden aan dit project. De stoel heeft zeker nog anderhalf jaar in zijn versleten jasje gezeten. Maar toen ik eenmaal het eerste oude stukje leer losmaakte, was het hek van de dam. Ik kreeg meteen de smaak te pakken en nog steeds ben ik a-pe-trots op het resultaat.

Op de Stoffenmarkt, die elk halfjaar op allerlei plekken in het land te vinden is, staat de leerkraam van Echt Leer. Daar kocht ik een groot vel, zacht maar stevig wit leer. De leren knopen in de rugleuning heb ik laten slaan bij een fourniturenwinkel, maar een stoffeerder wil het meestal ook wel voor een zacht prijsje voor je doen. En de oude sierspijkers heb ik heel voorzichtig uit de stoel verwijderd, zodat ik ze – na een poetsbeurtje door mijn vader – opnieuw kon gebruiken.

Voor een eerste keer, zonder professionele hulp, heeft deze stoel best goed uitgepakt, al zeg ik het zelf. Inmiddels ben ik natuurlijk wel wijzer geworden over de technieken en ik zou het na wat oefening weer anders aanpakken dan toen. Ik wacht nog steeds op een goede aanleiding om weer eens een versleten stoel te adopteren en hem van een prachtig nieuw jasje te voorzien. En dan nog een. En dan nog een.

 

Gerelateerde blog posts

  • Het huis, de zolder, het bakhuus en de stal van mijn oom en tante staan vol snuisterijen. Wat een geluk voor mij! Want niet alleen kreeg ik de stoel van mijn oma, maar ook nog een andere stoel van mijn tante waarvan de historie mij totaal onbekend is. Ook daar weet ik heus wel raad…
  • Ik ben bang dat verzamelen bij ons in de familie zit. Van beide kanten heb ik er in elk geval wat van mee gekregen. Mijn tante, Miep (die we never nooit ‘tante’ noemde, behalve om haar te pesten), was ook zo. Na een opruimbui verzamelde ze altijd spullen die iemand leuk zou kunnen vinden. Op…
  • Hoewel ze een kleine, bescheiden vrouw was, vormde mijn oma het middelpunt van de flat die zij met mijn opa deelde. Glimlachend in haar groene bloemetjesstoel, voorzien van een zelfgehaakt antimakassartje, zo herinner ik mij haar. Vandaag is het honderd jaar geleden dat ze werd geboren, 6 september 1913. En nu staat haar stoel, opgeknapt…